Een geweldig seizoen eindigde voor Alonzo Engwanda in mineur. In het duel met sc Heerenveen raakte de Belgische middenvelder ogenschijnlijk zwaar geblesseerd. Toch verscheen hij afgelopen week alweer op het trainingsveld. Hoog tijd om bij te praten met de winnaar van de David di Tommaso Trofee.
Het is half juni. De meeste spelers van FC Utrecht genieten van een welverdiende vakantie. Dankzij social media weten we precies waar onze spelers uithangen. Yoann Cathline vermaakt zich in Ivoorkust, Dani de Wit dobbert rond op een supboard en Vasilis Barkas snuift cultuur op in Japan. Toch hebben niet alle FC Utrecht-spelers hun koffers gepakt.
Eerder deze week spraken we al met Matisse Didden, die hard werkt aan zijn herstel. Maar hij is niet de enige. Een andere vaste bezoeker van Sportcomplex Zoudenbalch deze zomer is Alonzo Engwanda. De winnaar van de David di Tommaso Trofee verdween de laatste weken van de radar nadat het noodlot toesloeg op 21 mei, tijdens het thuisduel met sc Heerenveen. De middenvelder, die op dat moment al 51 wedstrijden achter zijn naam had staan, moest met een hamstringblessure het veld verlaten.
De vrees was dat de Belgische pitbull langdurig uitgeschakeld zou zijn. Toch zagen we hem deze week alweer op het veld. “Het herstel gaat sneller dan gedacht”, vertelt Engwanda. “Het blijft een zware blessure, maar het voelt al veel beter.”
Krukken
Eerst nog even terug naar die bewuste avond tegen Heerenveen.
“Je mag gerust zeggen dat mijn topseizoen slecht geëindigd is. Nog twee wedstrijden en dan hadden we vakantie. Bovendien wilde ik de finale spelen, samen Europa in. Aan de andere kant: beter nu geblesseerd dan tijdens het seizoen. Ik wil namelijk altijd spelen.”
Zijn blessure leek ernstig. Er werd gevreesd voor een operatie en een langdurig revalidatietraject.
“De blessure werd vergeleken met die van Victor Jensen, die een heel lang hersteltraject heeft gehad. Het probleem was dat er in de eerste week zoveel in het been gebeurde dat het lastig was om precies te zien hoe ernstig het was. Maar ik voelde de pijn. Ik kon alleen nog maar op krukken lopen.”
Of hij zich zorgen maakte?
“Ja, natuurlijk. Het voelde niet goed. Ik wist dat er later nog een scan zou volgen. In de tussentijd heb ik er alles aan gedaan om er zo goed mogelijk uit te komen: oefeningen doen, voldoende rust nemen en verschillende specialisten bezoeken. Dat heeft geholpen.”
Samen met de medische staf van FC Utrecht werkte Engwanda dag en nacht aan zijn herstel. Het resultaat: het absolute horrorscenario bleef hem bespaard. Een operatie bleek niet nodig.
“De scan zag er goed uit. Zo goed zelfs dat ik deze week alweer wat heb mogen joggen op het veld. Dat was overigens best gek. Wekenlang probeer je dat been niet te belasten en ineens loop je weer heen en weer. Maar na een tijdje zat ik weer in het ritme.”
Vakantie
Dat nieuws zorgt voor optimisme. En dat kon de jonge Belg wel gebruiken na het teleurstellende slot van het seizoen. Niet alleen raakte hij zelf geblesseerd, ook zag hij hoe zijn ploeggenoten na strafschoppen van Ajax verloren en daardoor Europees voetbal misliepen.
“Ik zat thuis op de bank”, vertelt Engwanda. “Dat was echt een spannende wedstrijd en wat een verschrikkelijk einde. Met penalty’s heb je altijd een beetje geluk nodig. Ik vind dat we over een heel seizoen gezien te weinig hebben gekregen. Als je ziet hoe goed we vanaf februari hebben gepresteerd, dan denk ik dat we Europees voetbal verdienden.”
Voorlopig staan er geen Europese uitduels op het programma. Ook Engwanda bleef de afgelopen weken dicht bij huis. Vanwege zijn herstel kwam hij nauwelijks buiten Nederland.
“Ik ben in totaal twee dagen in België geweest. Voor mijn herstel moest ik vooral in Nederland blijven. Dat is ergens jammer, want ik had vakantieplannen die ik heb moeten afzeggen. Tegelijkertijd heb ik een groter doel: zo snel mogelijk weer fit worden. Bovendien mag ik komende week alsnog op vakantie. Ik ga een week naar Frankrijk. Dat is genoeg om mijn hoofd leeg te maken en daarna nog sterker terug te komen.”
Wanneer Engwanda weer volledig aansluit bij de groep, is nog niet duidelijk. Het blijft immers een zware hamstringblessure. Als het aan hem ligt, duurt het in ieder geval niet lang meer.
“Als ik nu alweer kan joggen, dan komt de rest vanzelf. Eerst leek het erop dat het herstel maanden en maanden zou duren. Nu is mijn doel om zo min mogelijk wedstrijden van het nieuwe seizoen te missen. Ik hoop iedereen snel weer te zien!”
